Показаны сообщения с ярлыком Գանձասար. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком Գանձասար. Показать все сообщения

вторник, 18 сентября 2012 г.

Նրանք չեն ծերանա


Այս ամառ սիրելիիս հետ հյուրընկալվեցինք Քարվաճառում: Այնտեղ անցկացրած ժամանակ մեկ օրը նվիրեցինք դեպի Գանձասար ուղեւորությանը: Չքնաղագույն Գանձասար հասնելը Քարվաճառից մի քիչ բարդ է, եթե սեփական մեքենա չունես:
Պետք է առավոտյան վաղ արթնանաս, Ստեփանակերտ տանող ավտոբուսով հասնես Գանձասարի խաչմերուկ, իսկ այնտեղից արդեն մոտավորապես 15-20 կմ ճանապարհ կանցնես այնպես, ինչպես բախտդ կբերի: Մեր բախտը լավ էլ բերեց. մի քանի կմ էինք հասցրել քայլել, երբ ստեփանակերտցի մի բարի ընտանիք մեզ վերցրեց՝ իրենց մեքենայով Գանձասար հասցնելու:
Հրաշալի Գանձասարի բառերով աննկարագրելի գեղեցիկ տեսարանը վայելելուց հետո մի խումբ սփյուռքահայերի հետ իջանք Վանք գյուղ: Այստեղ մի քիչ շրջելուց հետո ճանապարհ ընկանք դեպի նույն խաչմերուկը, որպեսզի Ստեփանակերտի ավտոբուսով վերադառնանք Քարվաճառ: Որոշեցինք ճանապարհին մեքենա կանգնեցնենք եւ քայլելով հասնենք խաչմերուկ, քանի որ շատ ժամանակ ունեինք:
Մի քանի կմ էինք քայլել, երբ մի մեքենա կանգնեց մեր մոտ: Դե, քանի որ կանգնել էր, մոտեցանք: Միջին տարիքի ամուսիններ էին՝ Հայկն ու Վարդուհին: Տիկինն ուսուցչուհի էր, երկուսն էլ՝ շփվող ու հաճելի անձնավորություններ:
Շուտով զրույցի ընթացքում պարզվեց, որ նրանք էլ են Քարվաճառ գնում, եւ մեզ հասցրին ոչ թե մինչեւ խաչմերուկ, այլ մինչեւ Քարվաճառ:
Յուրահատուկ ու օրինակելի զույգ էին: Արձակուրդն անցկացնում էին Հայաստանում ճամփորդելով:
«Եկանք Ջերմուկ, հետո որոշեցինք Գորիս գնալ, այնտեղից՝ Շուշի, հետո էլ՝ Գանձասար, հա, ընթացքում էլ Ստեփանակերտ էլ մտանք: Հիմա էլ որոշեցինք Քարվաճառ գնանք», պատմեց տիկին Վարդուհին:
Երեխաներն ամուսնացել են, հիմա էլ վայելում են իրենց տարիների վաստակը: Իրենց մեքենայով ճամփորդում են. եղել են Հայաստանի գրեթե ամեն մի անկյունում: Իրենց հետ ամեն մի անհրաժեշտ իր ունեին. վրան, սպասք, փոքրիկ գազօջախ, փոքրիկ սեղան-աթոռ:
Քարվաճառը միակ տեղն էր, որտեղ ամուսինը եղել էր առանց կնոջ. շատ էր հավանել, հիմա էլ տիկնոջն էր տանում ցույց տալու: Այնտեղ ծանոթ ունեին, բայց չէին զանգելու, պիտի գնային գետի ափին, տաք ջրի մոտ վրան խփեին: Ու այդպես գիշերել են ողջ Հայաստանում: Իրենք երկուսն էլ 60-ն անց էին, բայց կյանքը, հայրենիքի, բնության ու մարդկանց հանդեպ սերը եռում էր մեջները: Ասում են՝ մենք չենք ծերանում, դեռ այնքան տեղեր ունենք գնալու: «Ամբողջ տարվա համար բավական է այս մի ամսվա հավաքած էներգիան:

Էրեխեք ջան, կարեւորը՝ իրար շատ սիրեք ու երջանիկ եղեք: Կարեւորը՝ մի խելքի եք», բարեմաղթեցին մեզ հրաժեշտից առաջ՝ մի քանի ժամվա մեջ ցույց տալով ստացված կյանքի ու ամուսնության լավագույն օրինակ:
Այսպիսի ընտանիքներ մեր հասարակությանը շատ են անհրաժեշտ:    

среда, 5 сентября 2012 г.

Արցախի Վանք գյուղու՞մ եք. գազանանոց ՄԻ՛ գնացեք



Այս տարի արցախյան ամառային ճամփորդության ընթացքում այցելեցինք չքնաղագույն Գանձասար: Եկեղեցով ու շրջակա աննման բնությամբ բավականին զմայլվելուց հետո մենք եւս, ինչպես թերեւս բոլոր զբոսաշրջիկները, իջանք Վանք գյուղ: Գանձասարի շնորհիվ այս գյուղը շատ աշխույժ է եւ անընդհատ հյուրեր է ընդունում: Վանք գյուղում ծնված մեծահարուստ Լեւոն Հայրապետյանը, ով այժմ գյուղում չի բնակվում, այնտեղ հյուրանոցներ է կառուցել, բարեկարգել դպրոցը, մանկապարտեզը…
Գանձասարում ու Վանք գյուղում անցած տարի ամռանն էլ էի եղել ու տարածքին քիչ թե շատ ծանոթ  լինելով՝ ես էի առաջնորդում սիրելիիս գյուղում: Մանկապարտեզ-գյուղապետարանը (չեմ սրամտում, գյուղի գյուղապետարանն ու մանկապարտեզը միեւնույն շենքում են), դպրոցը, ազատամարտիկներին նվիրված պուրակը դիտելուց հետո որոշեցինք այցելել նաեւ կենդանաբականակ այգի: Նախորդ այցելությանս ժամանակ այնտեղ չէի եղել (թե չէ այս անգամ հաստատ էլ չէինք գնա), ու կենդանաբանական այգու գոյության մասին պատմող մեծ ցուցանակը տեղադրված էր գյուղի կենտրոնում:
Մի խոսքով 350 դրամ արժողությամբ տոմս գնեցինք ու ներս մտանք: Տարածքն առհասարակ մի տեսակ թափթփված էր, ու պիտի բավականին առաջ շարժվեինք, որպեսզի տեսնեինք «կենդանականական այգի» անվանումն արդարացնող որեւէ երեւույթ: Առաջինը, որ հանդիպեցին, հավի տիպի, բայց քիչ ավելի փոքր թռչուններ էին: Այնուհետեւ մի վանդակի մեջ ոզնի էր ու թռչնի ինչ-որ մի տեսակ, կարծեմ բու:
Ամենասարսափելին սակայն, դեռ առջեւում էր: Խիստ անմխիթար էր արջի ու երկու առյուծների դրությունը: Իրենց չափերին անհամեմատ փոքր վանդակում նրանք ուղղակի տանջահար էին: Իսկ գարշահոտը….դա բառերով կամ լուսանկարով, իհարկե, փոխանցել չի կարելի, միայն ասեմ, որ ես մի կերպ խեղդվելով հասցրի դուրս վազել տարածքից: 

Բացի խեղճ առյուծներից ու արջից, այստեղ պահվում էին նաեւ գայլ, լուսան: «Սիրամարգ» նշումով վանդակում այլ թռչուններ էին: Սաստիկ գարշահոտի պատճառով մնացած կենդանիներին լավ ուսումնասիրել չկարողացա, բայց նրանք բոլորն էլ անմաքուր էին ու խիստ փոքր վանդակներում:
Զայրացա ու զարմացած, թե ինչպես կարելի է խեղճ կենդանիներին այդպես պահել ու դեռ մի հատ էլ անունը գազանանոց դնել ու մարդկանց վրա տոմս վաճառել, մոտեցա մի կնոջ, ով տարածքում ծաղիկներ էր մշակում: Հարցնում եմ՝ այս գազանանոցը տնօրեն ունի՞, ասում է այո՝ Գուրգեն Վլադիմիրովիչը, ու ցույց է տալիս մի հեռացող մեքենա, որի մեջ էր նաեւ Գուրգեն Վլադիմիրովիչը: Կարելի է ենթադրել, որ վերջինս Լեւոն Հայրապետյանի եղբոր՝ Վլադիմիր Հայրապետյանի որդին է. վերջինս Վանքում վերահսկում է Լ. Հայրապետյանի հիմնած հյուրանոցներին:
Ասում եմ՝ բա ինչու՞ է այսպես գարշահոտ, ասում է՝ երեւի խոզերից է: «Իսկ շատ այցելուներ ունե՞ք», հարցնում եմ: «Հա, շատ,-պատասխանում է, ամեն օր էլ տուրիստներ են գալիս…»:
Այս խեղճ կենդանիներին իսկապես կենդանապաշտպանների օգնությունն է պետք: Եթե ինչ-որ մեկն իսկապես ուզում է կենդանիներին օգնել եւ հնարավորություն ունի, կարող է լրջորեն զբաղվել այս հարցով: