четверг, 16 февраля 2012 г.

Մի կիսատաք երջանկություն…


Կանգառում էին: Սառույց էր, սառցակալած էր, սառցակալած էին: Ոտքերի տակ ջուր էր, կոշիկների մեջ` նույնպես: Կոշիկներն անորակ էին, ջուրը ներս էին ծծում:

Սեղմվել էր Նրա ուսին. դողում էր ու երջանիկ էր: Չէր ցանկանում, որ ավտոբուսը գար: Լավ էր այդպես մրսելը, այդպես երջանիկ մրսելը: Ու չէր գալիս զգայուն ավտոբուսը, հասկանում էր երեւի, որ լքված այդ կանգառից ոչ ոք անհամբեր չէր հեռանալ…

Բարձրացան ավտոբուս. Նա, ինչպես միշտ, իրական հոգատարությամբ օգնեց տեղավորվել ու հետո քնքշությամբ բռնեց ձեռքը: Սեղմվել էր կիսատաք ավտոբուսի մեջ նրան ու դողում էր կիսատաքի մեջ երջանիկ: Նա անհանգստանում է. տարօրինակ ես: Մի անհանգստացիր, տարօրինակ չեմ, կիսատաք երջանիկ եմ….

Ոլոր-մոլոր, դանդաղաշարժ, կիսատաք ավտոբուսը ձգվում էր ու թույլ տալիս երջանիկ լինել….կիսասառը…..

Մինչեւ շքամուտք սառած է, սառցակալած է, ինքն էլ սառցակալած է…
Հրաժեշտի կրակ համբույր ու սառը դուռ….ու սրանց արանքում մի կիսատաք երջանկություն….


среда, 15 февраля 2012 г.

Նվիրում ենք գիրք, ստանում ենք տոմս


Մի քանի տարի առաջ փետրվարի 19-ն, այսինքն հայ մեծանուն գրող Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան օրը, հռչակվեց գրքի տոն, կամ ավելի ճիշտ` գիրք նվիրելու օր: Այդ ժամանակ դեռ ուսանող էի, ու այդ օրը մեր ֆակուլտետում մեզ մի քանի գրքեր նվիրեցին: Ո~նց էի ուրախացել J Ամենասիրածս նվերը գիրքն է: Անհամբեր եմ դառնում, թե երբ եմ կարդալու նոր գիրքս, իսկապես ինձ երջանիկ եմ զգում: Փետրվարի 19-ին գիրք նվիրելը կարծես թե ավանդական է դառնում: Այս տարի էլ ՀՀ մայրաքաղաք Երեւանը հռչակվել է գրքի մայրաքաղաք: Գրքի հանդեպ ուշադրությունն ու խոսակցությունները կարծես թե սկսում են ավելանալ: Ասում են, թե հիմա մարդիկ չեն կարդում, չգիտեմ, ես կարդում եմ: Գրքեր էլ գնում եմ, Նոյյան տապանի ու գետնանցումների վաճառողները կարող են հաստատել J


Վերջերս սկսել եմ նաեւ գրքեր նվիրել: Մի քանի անգամ գրքեր եմ ուղարկել Արցախի գրադարաններին, վերջին անգամը` Քարվաճառի համար եմ բավականին շատ գրքեր հավաքել: 


Փետրվարի 16-18 եւս հնարավորություն կա Հայաստանի սահմանամերձ գյուղերի գրադարանների համար գրքեր ուղարկել:  ՀՀ մշակույթի նախարարությունը Ֆլեշմոբ Դիվիզիայի հետ համագործակցությամբ Գիրք նվիրելու օրվան ընդառաջ իրականացնում է «Մուտքը՝ գրքով» միջոցառումների շարքը: Սա նշանակում է, որ այս անգամ դուք ոչ թե ուղղակի գրքեր եք նվիրում, այլեւ ստանում եք ներկայացման, համերգի կամ էլ թանգարանի տոմս: Միանգամից երկու լավ բան է լինում. սահմանամերձ գյուղերը գիրք են ստանում, մենք` հաղորդակցվում ենք արվեստին: Ես վաղն ընկերոջս հետ այս սկզբունքով գնալու եմ Մնջախաղի պետական թատրոն` «Չարի ծաղիկներ» ներկայացումը դիտելու, իսկ փետրվարի 18-ին «Համազգային» թատրոնում դիտելու ենք «Լույսը կբացվի» ներկայացումը: Հոյակապ է, որ աշխարհում կան թատրոն, գրքեր, երաժշտություն, կինո…J

Իսկ «Մուտքը գրքով» միջոցառումների ցանկին ծանոթացեք այստեղ: 

понедельник, 6 февраля 2012 г.

Մի օր Քարվաճառն էլ թատրոն կունենա


Մի քանի օր առաջ քայլում եմ փողոցում ու մտածում եմ իմ սիրելի թեմայի` Քարվաճառի մասին: Գիտե՞ք` ինչ պատկերացրի: Այ այսպիսի հայտարարություն. «Քարվաճառի մանկական թատրոնը հյուրախաղերով հանդես կգա Երեւանի տիկնիկային թատրոնում»: Պատկերացնու՞մ եք, Քարվաճառում կարող է թատրոն լինել, եթե Երեւանից շատ խնդրեն, հյուրախաղերի էլ կգանք J



Ու դա անհնար բան չի: Քարվաճառի մշակույթի տունը միջին չափի դահլիճ ունի, համոզված եմ` Քարվաճառում թատերական ջիղ ունեցող բալիկներ կլինեն: Ես թատերական կրթություն չունեմ, բայց թատրոնի պատմություն, տեսություն ուսումնասիրում եմ, եթե մի ռեժիսոր էլ համաձայներ գալ Քարվաճառ, թեկուզ ոչ մշտական, այլ ժամանակավոր բնակության, մենք մի թատերախումբ կստեղծեինք:

Մնում է Քարվաճառում ապրել-աշխատելու հարցը լուծել. ցանկությունն անկեղծ է ու շատ մեծ: 
Բեմադրիչ էլ կգտնվի, համոզված եմ: Ու Քարվաճառը թատրոն կունենա….

Տեսի՞լք է, անհնա՞ր է: Տեսիլք չի, նպատակ է: 

пятница, 27 января 2012 г.

Հայոց իմ բանակը



Ես ծնվել եմ 1988 թվականին: Մանկությանս վաղ հիշողություններում մի վախ է արմատացած: Վախենում էի, որ պապայիս կտանեին կռիվ: Երեխա էի, ոչինչ չէի հասկանում, միայն գիտեի` կռիվ, իսկ դրանից կարող էի հասկանալ` արյուն, կրակոց, մահ….Պապայիս աշխարհում ամենաշատն եմ սիրում (այս առաջին հորիզոնակում մի քանի հոգի են J ), իսկ չորս-հինգ տարեկան բորբոքված երեւակայությամբ երեխայի համար հոր մահը պատկերացնելը թերեւս վատթարագույնն է: Այն ժամանակ ես չգիտեի, որ ուրիշների հայրիկները գնում են կռվի դաշտ, որ նրանք արյունոտվում են ու մեռնում, որ այդ մարդիկ են պաշտպանում մեր հողը, որ թշնամին մեր տան դուռը չհասնի: Այդ ժամանակ ես չգիտեի, որ Արցախն են պաշտպանում այդ արյունոտ դաշտում, այդ ժամանակ ես չգիտեի, որ Վանաձորից բացի ուրիշ քաղաք էլ կա աշխարհում….Այդ ժամանակ ես միայն գիտեի, որ չեմ ուզում, որ իմ պապային տանեն կռիվ: Հաճախ գնում, առանց պատճառի փարվում էի նրան, պատկերացնում էի, որ պապաս էլ իմ կողքին չի, ու լալիս էի… Երբ փողոցով իրար հետ քայլում էինք, ամուր բռնում էի պապայիս ձեռքը. հաստատ որոշել էի նրա հետ գնալ կռիվ: Հա, մտածում էի, կասեմ` ես էլ եմ գալիս, ու կգնամ…. Պապայիս բանակ չտարան, կռիվն ավարտվեց: Կռիվը հարաբերականորեն ավարտվեց այն հայրիկների արյան գնով, ովքեր այսօր հանգչում են Եռաբլուրում, իսկ ես տարվա մեջ մի քանի անգամ այցելում եմ նրանց:
Իմ պապան չգնաց կռիվ, եւ այն ժամանակ ես շնորհակալ էի Աստծուն… Իսկ հիմա ես այնպես կցանկանայի, որ նա գնացած լիներ կռիվ…Այդ հաղթանակն ավելի իմը կլիներ, արցախյան հողն էլ ավելի իմը:

Վաղը Անկախ Հայաստանի Բանակի 20-ամյակն է: 20-ամյա այս բանակին շնորհակալ եմ Արցախյան հաղթանակի, այսօրվա իմ հանգիստ կյանքի ու անվտանգության համար: Այս բանակում իմ մասնիկն ունեմ. եղբայրս ծառայել է Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության բանակում, ծառայել է արժանապատվորեն, ծառայել է այնպես, որ ես հպարտ եմ նրա ծառայությամբ:

Խաղաղ ծառայություն մեր զինվորներին, անամպ երկինք նրանց…

Շնորհավորում եմ բոլորիս տոնը, շնորհավորում եմ բոլորիս բանակի տոնը:   

Տեր Եսայի Քահանա Արթենյան. «Սբ. Վալենտինի օրը նշելով` մենք հաճախ չենք էլ հասկանում, թե ինչ տոն ենք նշում»

Սբ. Սարգսին եւ Սբ. Վալենտինին նվիրված տոների մասին զրուցել եմ Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու քահանա Տեր Եսայի Արթենյանի հետ: Զրույցին կարող եք ծանոթանալ այստեղ.
http://www.aravot.am/2012/01/27/31744/








Քահանա. «Սբ. Վալենտինի օրը նշելով` մենք հաճախ չենք էլ հասկանում, թե ինչ տոն ենք նշում»

Մոտավորապես երկու շաբաթից Երեւանի փողոցներում կհայտնվեն կարմիր սրտիկների տեսքով հուշանվերներ, բացիկներ, որոնք սիրահար զույգերը նվիրում են միմյանց ամեն տարի փետրվարի 14-ին ու այդպիսով ըստ իրենց նշում Սբ. Վալենտինի տոնը:
«Խնդիրն այն է, որ Վալենտինի ով լինելը հստակ հայտնի չի: Ըստ տարբեր ավանդույթների կան երկու Վալենտիններ, որոնցից մեկին կաթոլիկ եկեղեցին ընդունում է, իսկ մյուսին` ոչ:  Այն Վալենտինի տոնը, որ մենք ենք նշում, չկա կաթոլիկ եկեղեցում: (Նկատի ունի այն ավանդությունը, ըստ որի Սբ. Վալենտինի սիրելիները փոքրիկ սրտաձեւ բացիկներ են ուղարկել նրան, երբ վերջինս բանտարկված է եղել- Թ.Գ.): Կաթոլիկ եկեղեցին ընդունում է այն Վալենտինին, ով գաղտնի ամուսնացրել է զինվորականներին եւ դրա համար մահվան է դատապարտել: (Ըստ այս մի ավանդության Կլավդիուս Երկրորդ թագավորը արգելել էր զինվորականներին ամուսնանալ, քանի որ դա կարող էր խանգարել նրանց ծառայությանը, իսկ Սբ. Վալենտինը շարունակում էր նրանց գաղտնի ամուսանցնել- Թ.Գ.): Շատ հաճախ մեր ժողովուրդը խճճվում է այս ավանդույթների մեջ եւ ինքն էլ չի հասկանում, թե ում տոնն է նշում: Եվ հետո, եթե Սուրբ Վալենտինի տոնն ենք նշում, ապա այդ տոնը պետք է նշվի ոչ միայն նվերներով, այլեւ աղոթքով: Սուրբ Վալենտինի համար մենք աղոթք չգիտենք», մեր հետ զրույցում նշեց Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու քահանա Տեր Եսայի Արթենյանը:

«Փառք Աստծո, հիմա Սուրբ Վալենտինի օրն այնպիսի մեծ չափով չի նշվում, ինպես մի քանի տարի առաջ: Հիմա մարդիկ ավելի շատ փորձում են հետեւել հայ եկեղեցու տոնին: Այստեղ, մեծ դեր ունեցան Մայր Աթոռը, Արարատյան Հայրապետական Թեմը ու նաեւ հասարակական աջակցություն եղավ` ընդառաջ եկեղեցու մոտեցման», նշեց քահանան ու բացատրեց, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցու տոնի` Սուրբ Սարգսի օրվա հետ կապված ամեն ինչ պարզ է ու հասկանալի. մենք գիտեն ուր գնալ եւ ում աղոթել:

«Սուրբ Սարգսի տոնը լավ առիթ է հիշելու Սուրբ Սարգսին եւ նրա նահատակ որդուն: Նրանք եղան նահատակ հանուն քրիստոնեության, եւ ոչ թե միայն հանուն գաղափարի, այլեւ հանուն կյանքի ու փրկություն: Առհասարակ, բոլոր սրբերի նահատակությունը ոչ թե միայն հանուն գաղափարի է, այլեւ նահատակություն է հանուն կյանքի: Այս դեպքում նահատակը ոչ թե կորցնում է իր կյանքը, այլ գտնում է հավիտենություն: Այս իմաստով մեր բոլոր սրբերի օրինակը, փառքը լավագույն միջոց է անդրադառնալու ինքներս մեզ ու մեկ անգամ էլ դիտելու մեր ուղին: Իհարկե, մեր նպատակը Սուրբ Սարգիս դառնալը չէ, բայց մեր նպատակը Սուրբ Սարգսի օրինակը մեր կյանքում ունենալն է: Մենք մեծ սիրով ու մեծ երկյուղածությամբ ենք մոտենում այս տոնին: Եվ չնայած որ Սուրբ Սարգիսն ազգությամբ հայ չէր, նա ընդունվել է մեր ժողովրդի կողմից, ընկալվել եւ ինչ-որ տեղ նաեւ հայացվել է: Սուրբ Սարգիսն ուղղակի եւ անուղղակի կապ ունի հայերի հետ իր կյանքով, եւ նրա տոնի հետ կապված ավանդույթներ է հյուսել նաեւ հայ ժողովուրդը», նշեց Տեր Եսային:



Սուրբ Սարգիսը միշտ մեր ժողովրդի կողմից ընկալվել է որպես երիտասարդների երազանքները, նպատակներն իրականացնող սուրբ եւ ժողովուրդը նրան ասել է մուրազատու Սուրբ Սարգիս: Ինչպես ընդգծեց Տեր Հայրը, Սուրբ Սարգիսը ոչ թե սիրահարների հովանավոր սուրբն է, այլ երիտասարդների, եւ առհասարակ բոլոր մարդկանց բարի, մաքուր իղձերը կատարող սուրբն է: «Եվ քանի որ հենց երիտասարդներն ունեն ամենաշատ իղձերը, հենց նրանց հովանավորն է համարվում Սուրբ Սարգիսը: Սիրահար ասելիս մենք հիմնականում երիտասարդներին նկատի ունենք, այդ պատճառով էլ Սուրբ Սարգսի տոնը ժողովրդի կողմից ընկալվում է որպես սիրահարների տոն:

Վեհափառ Հայրապետը Սուրբ Սարգսի տոնը հայտարարեց որպես երիտասարդների օրհնության օր, եւ այս օրը ես մեկ անգամ առիթ է մեզ համար համախմբել երիտասարդներին Սուրբ Սարգսի բարեխոսության ներքո, եւ ոչ միայն միասին մեր աղոթքները Սրբին մատուցելու, այլ նաեւ ցանկությունները եւ երազները սրբացնելու, մաքրագործելու, Աստծուն մոտեցնելու»:

Սբ. Սարգսի տոնին աղաբլիթ ուտելը հին ու գեղեցիկ ավանդույթ է, որ գալիս է հին ժամանակներից: «Գեղեցիկ է, քանի դեռ դրա մեջ չի դրվել գուշակություն: Եկեղեցին պահպանում է ազգային գեղեցիկ ավանդույթները, քանի դեռ դրանք չեն խեղաթյուրվում եւ չեն վնասում մարդու հոգեւոր կյանքին ու փրկությանը: Բայց շատ հաճախ անտեղյակությունից, չիմացույթյունից մարդիկ նոր սովորույթներ են ավելացրել ավանդույթին, որը կապ չունի ոչ միայն բուն ավանդույթի, այլեւ առհասարակ քրիստոնեության հետ: Եթե աղաբլիթ ուտելիս մենք անպայման գուշակություն ենք նկատի ունենում, դա արդեն լավ չի», կարեւորեց Տեր Եսային:

Նշենք, որ Սուրբ Սարգսի տոնն այս տարի նշվում է փետրվարի 4-ին, եւ այդ օրը բոլոր եկեղեցիներում պարտադիր երիտասարդների օրհնություն է լինելու:

Թամարա Գրիգորյան 

вторник, 17 января 2012 г.

Մովսես Գորգիսյանին նվիրված ցուցահանդեսին համարյա թե ներկայացնելու նկար չկա


«Հանրապետական ուսանողական ցուցահանդես` նվիրված ՀՀ ազգային հերոս Մովսես Գորգիսյանի ծննդյան 50-ամյակին
Երբ` Հունվարի 13-ից
Որտեղ` Հայաստանի նկարիչների միություն
Մուտքն ազատ է 
Ցուցահանդեսի կազմակերպիչ` ՀՀ ազգային հերոս Մովսես Գորգիսյան բարեգործական հիմնադրամ» (apress.am)

Ցուցահանդեսի հայտարարությունը շատ գրավիչ հնչեց. ուսանողները մասնակցում են ՀՀ ազգային հերոս Մովսես Գորգիսյանին նվիրված ցուցահանդեսին:
Գնացի: Նախ սկսեմ նրանից, որ մուտքն ազատ չէր, ինչպես նշված էր հայտարարության մեջ: Բայց սա մի կողմ: 

Ցուցահանդեսում ներկայացված կտավների գոնե կեսը հաստատ որեւէ կապ չունեին ոչ միայն Գորգիսյանի, այլեւ առհասարակ Արցախյան գոյամարտի հետ: Ներկայացված էին Հերոսի մի քանի դիմանկար, մի քանի կտավ էլ` անկախության թեմայով: Իսկ մյուսները թեմայից դուրս էին: Նկատեցի, պետք է ճշտեի, թե ինչու է այդպես: Ցուցասրահի աշխատակցուհուն դիմեցի: 

«Այս թեմայով համարյա նկարներ չկային, կարելի է ասել` ինչ ներկայացրել են, դա էլ ցուցադրվել է: Այսքանից էլ եթե ընտրեին, էլ բան չէր մնա…»: Ինչպես նա նշեց, վաղը, հունվարի 18-ին, փակման ժամանակ կհայտարարվեն ցուցահանդեսի հաղթողների անունները, եւ նրանց մրցանակներ կտրվեն: Աշխատակցուհին հաստատ չգիտեր, թե ով է մրցանակ տալու. թերեւս ցուցահանդեսի կազմակերպիչները: 

Ինչպես պարզ է դառնում հայտարարությունից, ներկայացված են ուսանողական աշխատանքներ: «Շատերն անգամ չգիտեն, թե ով է Մովսես Գորգիսյանը: Սա առաջին տարին էր, այսպես ստացվեց: Կարծում եմ, որ հաջորդ տարի ավելի շատ կհետաքրքրվեն, ավելի շատ կմասնակցեն, այս տարվա մրցանակներն էլ կոգեւորեն մասնակիցներին», նշեց զրուցակիցս:

Միգուցե մյուս տարի մասնակիցներն ավելի շատ կարդան Մովսեսի մասին, կարդան Արցախյան գոյամարտի մասին, ավելի շատ այցելուներ լինեն, ցուցադրվող կտավներն էլ համապատասխանեն ցուցահանդեսի վերնագրին: Ու գիտե՞ք վատը որն է: Որ Արցախյան պատերազմի ու Արցախյան հերոսների մասին մենք լավ չգիտենք, կտավներ, ֆիլմեր, ներկայացումներ նրանց մասին համարյա չկան, ու առհասարակ մեր վերաբերմունքը նրանց հանդեպ այն չի, ինչպես որ պիտի լիներ հաղթած հերոսների, հաղթած զինվորների հանդեպ…

Տարվա մեջ քանի՞ անգամ ենք Եռաբլուր գնում: Իսկ մեր երեխաներին սովորեցնու՞մ ենք, թե ովքեր են Արցախյան հերոսները: Ես չեմ մեղադրում, ես ուղղակի հարցնում եմ:

суббота, 14 января 2012 г.

Թե ինչու՞ եմ ես ցանկանում ապրել Քարվաճառում


Փոքր տարիքից երեւակայությունս ինձ ուր ասես` տարել է: Երազել եմ ապրել եվրոպական որեւէ սիրուն քաղաքում, երազել եմ ապրել գնչուների հետ, ռուսական տափաստանում, կանաչ Ավստրալիայում… Երբ ինձ համար արդեն հստակ դարձան «հայրենիք» եզրույթն ու դրա սահմանները, դրա իմաստն ու դերը, պարզ հասկացա, որ Հայրենիքումս եմ ապրելու միշտ, արմատս արմատախիլ չեմ անելու:

Միշտ մտածել եմ, որ Երեւանում իմ նման մարդիկ շատ կան: Հա, գիտեմ, որ ես «միակն եմ, անկրկնելի եմ», բայց դա միայն որոշակի հարազատ ու մտերիմ մարդկանց համար: Իսկ առհասարակ իմ տեսակի մարդ Երեւանում շատ կա: Այստեղ կան մարդիկ, ովքեր մտածում են Հայաստանի վաղվա օրվա մասին, փորձում են այն ավելի լավը դարձնել. ուրիշ հարց է, թե դա նրանց որքանով է հաջողվում կամ կհաջողվի ապագայում:

Հայաստանի մարզերում այդպիսի մարդիկ ավելի քիչ են: Մեղադրելով չեմ ասում, այլ ըմբռնելով: Տատիկիս տանը` Դսեղում, լինում եմ տարին գոնե մեկ-երկու անգամ, Հայաստանի ուրիշ շրջաններ եւս այցելում եմ եւ հնարավորություն եմ ունեցել համոզվել, որ հատկապես գյուղերում մարդկանց հոգսն այնքան շատ է, որ մի շարք հարցերի մասին մտածելու ժամանակ պարզապես չկա: Ես հերոս չեմ, ոչ էլ փրկարար, բայց միշտ էլ կարծել եմ, որ Հայաստանի մարզերում իմ նման մարդկանց կարիք հաստատ կա:


Մի օր, մոտավորապես երկու-երեք տարի առաջ բախտ ունեցա լսել Ալեքս Քանանյանի դասախոսությունը Արցախի ազատագրված տարածքի, դրանց ռազմավարական նշանակության ու այնտեղ ապրելու կերպի մասին: Ալեքսը խոսում էր հատկապես Քարվաճառից, քանի որ ինքն էլ այնտեղ է բնակվում: Մինչ այդ դասախոսությունը ազատագրված տարածքը գնահատում էի որպես ռազմավարական նշանակության խիստ կարեւոր օբյեկտ, այդ դասախոսությունից հետո հասկացա, որ դա Հայրենիքիս մի մասն է, որտեղ ապրում են իմ հայրենակիցները, ապրում են ու իրենց` հենց միայն այնտեղ ապրելով հսկայական գործ են անում Հայրենիքի համար: Ալեքսի բերած նկարները հոյակապ էին, այդպիսի շքեղ ու կուսական բնություն ամեն տեղ չես հանդիպի: Նկարներում քարվաճառցիներն էին, ում ես երկու տարի հետո պետք է անձամբ տեսնեի…

Այդ դասախոսությունից հետո Քարվաճառը մեխվեց ուղեղումս: Այնտեղ ապրելը դարձավ երազանք, բայց այն ժամանակ` դեռեւս ոչ նպատակ: Միտքը չափազանց գրավիչ էր ու հոգեհարազատ ինձ համար, սակայն իրականություն դառնալուց հեռու էր:
Որոշ ժամանակ անց ես հանդիպեցի այն մարդուն, ով պետք է ամբողջացներ ինձ ու իմ երազանքները ու օգներ, որ երազանքներս նպատակներ դառնային ու սկսեին իրականանալ: Մի օր պարզվեց, որ սիրելիս էլ ինձնից ու իմ երազանքներից անկախ երազում է ապրել Քարվաճառում… Ու սա դարձավ երկուսիս նպատակը: Երկուսս էլ մեծ մարդիկ ենք, երկուսս էլ հասկանում ենք այն բոլոր դժվարությունները, որ կրելու ենք Քարվաճառում ապրելիս, բայց նաեւ երկուսս էլ հասկանում ենք, թե որքան ենք մենք պետք այդ հողին ու ցանկանում ենք զգալ ազատագրված հողում ապրելու, ամեն օր այնտեղ արարելու բերկրանքը:



Ամռանն այցելեցինք Քարվաճառ. մեկ անգամ էլ հաստատվեց մեր ցանկությունը: Երկուսս էլ մեզ շատ լավ էինք զգում դրախտային այդ վայրում: Ասում են` եթե մի բան իսկապես շատ ես ուզում եւ աշխատում ես այդ ուղղությամբ, այն անպայման կատարվում է: Ես ի սրտե ցանկանում եմ, որ երեխաներս լինեն քարվաճառցի, որ հպարտ լինեն, որ ապրում են Հայոց Ազատագրված Հողում ու տերն են այդ հողում թափված արյան պատվի…

Միգուցե չարժե սրա մասին նախօրոք խոսել, միգուցե պետք է գնալ ու նոր խոսել, միգուցե… Սակայն այս գրառման միջոցով պարզապես ցանկանում եմ ասել հայ երիտասարդներին, որ մենք ունենք Հայրենիքի մի չբացահայտված կտոր, որը բացահայտելիս անհնար է դրան չսիրահարվել: Այստեղ կարելի է սկսել նոր կյանք, նոր միջավայրում, նոր մոտեցումներով, նոր հավատով, նոր գաղափարով: Այստեղ կարելի է սկսել նոր հայրենիքի կառուցումը, որը կշարունակեն մաքուր բնության մեջ, չաղտոտված օդում մեծացած, «քյաբաբ-շաուրմա» չտեսած մեր երեխաները…


Ու չասեք, թե անհնար է: Ֆիզիկապես եւ հոգեպես առողջ երիտասարդների խումբը կարող է ծաղկեցնել Քարվաճառն էլ, ազատագրված տարածքի մյուս հատվածներն էլ:
Տա Աստված, որ խոսքերս խոսք չմնան, ու մի որոշ ժամանակ անց ես ու սիրելիս իսկապես հնարավորություն ունենանք ապրել ու արարել դրախտային այդ վայրում:





Հ.Գ. Նյութում նշեցի Քարվաճառում բնակվող Ալեքս Քանանյանի անունը: Նրա  կատարած աշխատանքը ազատագրված տարածքի վերաբնակեցման գործում հաստատ շատ մեծ է եւ մի առանձին մեծ նյութի թեմա է: